Innovatief leren


😀


Studio Vers Bestuur als lerend partner
Website Studio Vers Bestuur
studioverbestuur@overijssel.nl


“Hoe leg je de basis en laat je mensen écht mede-eigenaar zijn?”
In september start de bouw van Het 8 ste Werk; De initiators hebben één belangrijke voorwaarde: Het
8 ste Werk moet niet ten gunste van hen zijn, maar van de community. Hoe dit eruit ziet? Momenteel
vertalen ze hun ideeën naar de praktijk met Studio Vers Bestuur.
Samen met een kerngroep, waar verschillende mensen aan deelnemen met verschillende
achtergronden, wordt onderzocht WAAROM deze vraag belangrijk is voor Het 8 ste Werk HOE mede-eigenaarschap vorm gegeven kan worden en WAT daar voor nodig is.


Eigenaarschap
Mede dankzij succesvolle crowdfunding kan de bouw beginnen van acht appartementen, bedoeld als
crisisopvang. De invulling van de rest van het erf ligt nog open: “Wij zouden graag een moestuin
aanleggen of een atelier bouwen, maar wij vinden het belangrijk om daar niet zelf over te beslissen.
Wij willen mensen mede-eigenaar maken en Het 8 ste Werk echt ten dienste laten zijn van de burger.
Het is niet de bedoeling dat er alleen consumenten komen, het is de bedoeling dat het een
community wordt. Om die ruimte aan mensen te geven laten wij bewust gaten in het plan.”
Het 8 ste Werk nam contact op met Studio Vers Bestuur, nadat zij een sessie bijwoonden en een
aflevering van Humanity Rising zagen: “Wij waren zeer geïnspireerd en vroegen ons af of Studio Vers
Bestuur ons verder kon helpen met het creëren van de community.
Want: hoe leg je de basis en laat je mensen écht mede-eigenaar zijn?”
Waarom-vraag
Inmiddels is Het 8 ste Werk volop lerende partner van Studio Vers Bestuur. Wij hebben al een aantal
sessies achter de rug: Studio Vers Bestuur inspireert en stelt de kritische waarom-vragen.
Die waarom-vraag is belangrijk; de basis moet goed zijn voordat je begint met de ‘hoe’, ‘wat’ en
‘wie’. Uiteindelijk maakt het niet veel uit wat je kiest, maar het moet kloppen met je overtuiging. Je
moet het kunnen uitstralen.”


“Bij de nieuwe generatie valt veel te leren, want zij denken anders, gebruiken media op een andere manier en committeren zich anders.”
Tijdens één van de sessies kwam het Mentality-model van Motivaction aan bod. Dit model deelt
Nederlanders op in acht milieus naar hun levensinstelling. Wij hebben hier veel van opgestoken: “De
groep van 65+, de verantwoordelijken, is er straks niet meer. Daarom vinden wij het belangrijk om op
zoek te gaan naar jongeren. Bij de nieuwe generatie valt veel te leren, want zij denken anders,
gebruiken media op een andere manier en committeren zich anders. Ons initiatief is pas duurzaam
als wij jongeren betrekken.”
“Samenwerken met Studio Vers Bestuur is een cadeautje. Het voelt alsof je een hele mooie
verrassing stukje bij beetje mag uitpakken. Studio Vers bestuur vraagt positief kritisch door en je
proeft de ervaring als de stenen niet op de juiste volgorde worden gelegd. Dankzij hun deskundige
begeleiding, ervaring, kennis en input hebben wij het vertrouwen dat het goedkomt. Dat vind ik echt
de kracht van Studio Vers Bestuur.”
Je moet de toegevoegde waarde van een leertraject kunnen inzien. Doe je dit niet, dan volg je het
traject voor de show. Bovendien moet je dingen loslaten waarvan een nieuw perspectief is niet altijd
zichtbaar. Dat moet je echt willen.” Gea besluit: “Als je hier voor open staat, dan versnelt en verrijkt
een traject met Studio Vers Bestuur je project enorm.”

Onze verschillende fasen van innovatief leren
“Waar komt de behoefte vandaan om “ons” erf te delen?
Graag nemen we jullie mee in onze levenszoektocht. In die zoektocht tekent zich nadrukkelijk
verschillende fases af waar we doorheen zijn gegaan, en we verwachten dat er nog veel van die fases
aankomen.”
o Fase 1 Leren luisteren naar ons geweten:
We hebben 7 jaren met onze kinderen op Sri Lanka gewoond en gewerkt. Jaren waarin we als gezin
samen optrokken school, projecten, cultuur. We woonden bij het kantoor, de kids brachten hun
vakanties door op de projecten en wij zaten regelmatig op school. Teamleden kwamen binnenlopen,
en verjaardagen vierden we samen. Daar is de basis is gelegd voor een “holistisch” leven. Alles was
met elkaar verbonden en alles/iedereen was belangrijk. “NikanG Awaa”het “just being” hebben we
daar leren ontdekken.
Terug in Nederland (2001) kwamen we in een cultuur terecht waarin de samenleving was opgedeeld
in PGB’s, indicaties, hokjes, en vooral een erg hoog IK-cultuur. Me-time is in de periode ontdekt en
nooit meer losgelaten. 90% van de samenleving was bezig met grenzen leren stellen of voor zichzelf
op te komen.
In no-time was ons hele “holistische” levenswijze, het “NikanG Awaa”het “just being” van de
aardbodem verdwenen. Voordat we het doorhadden waren we 12 jaren verder in Nederland. Allebei
een drukke verantwoordelijke baan. We hadden amper tijd om de buurt te leren kennen, en om
onderdeel van de buurt te zijn. Terwijl we in ons werk maar beleid schreven hoe de wereld anders
moest gaan worden…Dat was het moment dat ons geweten begon te knagen en wij geen andere
keus hadden dan om een KEUS te maken. Rigoureus. Het geweten als richtlijn
o Fase 2 Radicale keuze met een enorm leer impact:
Wij realiseerden ons dat als we geen tijd zouden vrijmaken, wij onze buurt nooit zouden leren
kennen.
Tijd maken = minder werken.
Minder werken = minder geld
Minder geld = meer gezeur van de kinderen & meer afhankelijk van anderen.
De radicale keuzes die wij maakten merkten wij in alles. We werden gedwongen (we dwongen
onszelf) om ons leven echt heel anders te leven. Die jaren hebben we zoveel mogen leren, gewoon
om onderdeel van een groter geheel te mogen zijn.
We startten met een maaltijd inloop eeTze. Voor iedereen met iedereen.
We wisten nooit hoeveel mensen er meeaten, wisten nooit welk eten er gekookt werd. Dit omdat
ondernemers, mensen om ons heen eten doneerden en mee gingen koken. Het werd een beweging
waar iedereen zich vrij voelde om aan deel te nemen.
Het groeide uit tot 40 mee-eters, 50 tot net voor de corona kwamen er rond de 60 soms 70 mensen.
En iedereen vond zijn/haar plek ergens in deze setting.
“NikanG aawa en just being” was de formule dat iedereen zich welkom voelde en bijdroeg. We
hebben zoveel mogen leren in deze periode. De gesprekken vonden zo natuurlijk plaats, gevoelens of
problemen werden op een natuurlijke manier gedeeld, het leer proces voor ons was om deel te
nemen aan dit proces ipv te sturen of te coördineren. Hoe meer we los lieten, en onderdeel werden
van deze beweging hoe meer we leerden en ervaarden wat armoede doet, hoe diep eenzaamheid
kan gaan, wat het is om alleen je dochter op te voeden, we hoorden niet de verhalen, maar mochten
zo dichtbij komen dat we de verhalen meeleefden. De beweging, die we zelf in gang hebben gezet,
leerde ons om kwetsbaar te mogen zijn om te kunnen delen en vooral om te mogen zijn.
Toen kwamen de structuur- conflictjes: “Bij jullie komen zorgmijders aan tafel die wij niet in zicht hebben. Jullie hebben een signalerende
functie…Hoezo..”
“Wie is jullie doelgroep? Ik ken nog wel iemand voor wie dit goed is…”
“Ik wil graag meedoen en eten koken…het voelt zo goed om iets voor deze mensen te betekenen”
“Als professional kan ik niet bij jullie eten, wie weet kom ik een client tegen…je weet wel dubbele
petten en zo…”
“De verjaardag van jouw kom ik niet langs als jij die viert met Dat Soort Mensen…die kom ik op mijn
werk al voldoende tegen, in het weekend ga ik om met OSM” He wat is OSM? Ons soort mensen, ken
je dat niet?”
Toen kwamen ook de vragen vanuit de mensen. (Zo vreselijk verwoord altijd “bottom-up”). Vragen
van mensen om mee te wonen, om mee te werken, om onderdeel van een gemeenschap te mogen
zijn. Want alleen of in onze situatie trekken we het bijna niet. En de “professionele hulp” liet vaak
afweten of was onvoldoende toereikend.
Toen kwam de volgende fase geboren vanuit opstandigheid. Aangedreven door protesthouding.
o Fase 3 Radicale keuze vanuit protest en frustratie
De realisatie kwam steeds vaker naar boven bij ons omdat professionals het vaak helemaal niet zo
goed weten wat ze moeten doen Dat veel mensen/professionals door de werkdruk vaak bezig zijn
met overleven i.p.v. overzicht durven te creëren.
Veel hulpverleners starten met signaleren, maar vervolg op het signaleren blijft vaak uit. We leven in
een signaleringscultuur. Als we het maar in kaart hebben als we maar weten hoe we moeten
signaleren en bij wie…dan zorgen “zij” er wel weer verder voor.
Maar signalen omzetten in acties, luisteren naar het hele verhaal dat ontbreekt vaak.
Dienstverlening en zorgverlening lopen vast in hun eigen bureaucratie. Er is burgerlijke
ongehoorzaamheid nodig om het anders te gaan doen.
Het8stewerk is dan ook wel een reactie een soort Protest tegen:
 Mega dure zorg, die vooral duur doordat het controle/angst systeem is, het inkoop systeem
zorgverzekeraars die werken met zorgindicaties door bureaucratisch. Zorg is opgedeeld in kleine
compartimenten waardoor overzicht vaak ontbreekt en stigmatisering in de hand werkt. Het normale
is verdwenen en de professionals hebben het voor het zeggen. Zij weten en bepalen wat goed is.
 Krapte op de woningmarkt met name in de sociale huurwoningen. Als we eens de huizen
meer gaan delen met anderen, dan wordt onze wereld foodprint lager, wat beter is voor het milieu
Ook hier zouden we terug moeten naar een stuk normalisatie. Dat mensen ruimte delen met mensen
die dat nodig hebben. Terug naar noaberschap.
o Fase 4 de “realiteit”
Als je zegt dat het anders kan en als je het echt anders wilt, komt de werkelijkheid naar boven.
Stichting opzetten
Financiers vinden en een businesscase schrijven
BTW aanvragen en ANBI
Tekeningen laten maken door een architect en aannemer
Vergunningen aanvragen
Crowdfunding starten
Mede financiers vinden…..
Subsidies aanvragen
Voor je het weet zitten we weer beiden achter de computer druk te zijn met hele wezenlijke dingen
maar liepen we ook in (onze eigen) valkuilen.
hoezo wij doen het anders….

Afgelopen zomer periode (nu de financiële- en bouwtechnische projecten wat in rust zijn) kwam een soort bezinning. Wij hadden de groep jongeren vanuit World Servants en Stichting Present Kampen bij ons te klussen voor 7 dagen en ze sliepen in een grote schuur, maar ze liepen vooral ook over ons erf. Het kwartje viel echt toen we, nadat de groep jongeren vertrokken waren, en wij genoten van onze verdiende rust, een klusser heerlijk met zijn ouders in onze schaduwrijke voortuin ging zitten, zo’n beetje in onze woonkamer. “shit wat doet hij in onze tuin…hij had de stacaravan om te gebruiken en te chillen met zijn kinderen, nu komt hij ook al in onze voortuin. Dat was een realisatie
momentje die wij beiden hadden, “maar dit is precies wat we willen”, hoe gaaf dat hij zich zo vrij voelt, nog sterker, dat dit ook zijn erf is. Preken hoe het moet is echt nog wat anders dan het ook in praktijk brengen. Deze man heeft ons in een gesprek ook geholpen door ons te laten zien hoe het proces vanuit zijn perspectief was verlopen.
Samenleven is echt een kunst. Het grote Wij hoger achten dan je eigen Ik, faciliteren/ dienen i.p.v. leiden ..dat is een kunst.

%d bloggers liken dit: